Μια φορά κι έναν καιρό, στις παρυφές ενός ξεχασμένου χωριού, στεκόταν ένα κάστρο τυλιγμένο στην ομίχλη, ένα λείψανο εποχών που η μαγεία δεν ήταν απλώς ένας ψίθυρος στα χείλη του παλιού, αλλά ευδοκιμούσε κάτω από το φως του φεγγαριού. Το κάστρο, με τις βουνίστρες του να διαπερνούν τον ουρανό, είχε εγκαταλειφθεί εδώ και καιρό, ή έτσι
Στη ζοφερή αγκαλιά μιας αιώνιας ομίχλης, η παλιά εκκλησία στεκόταν σαν σιωπηλός φρουρός στην καρδιά ενός ξεχασμένου νεκροταφείου. Οι γοτθικές ράβδοι του χτύπησαν με νύχια τον βαρύ ουρανό, και η σιωπή έσπαγε μόνο από το περιστασιακό καπέλο ενός κορακιού. Οι ταφόπλακες, ξεπερασμένες και φθαρμένες από το πέρασμα των αμέτρητων εποχών, έφεραν
Σε έναν κόσμο ντυμένο στο ατελείωτο λυκόφως, όπου ο ήλιος και το φεγγάρι ήταν μακρινές αναμνήσεις, βρισκόταν η μεγάλη Πύλη του Alabreon. Οι τεράστιες καμάρες του, σκαλισμένες με αρχαίους δράκους που γρυλίζουν, αναδύθηκαν από την άγονη γη σαν τη ράχη της ίδιας της γης. Ο θρύλος ψιθύρισε για τη δημιουργία του από όντα των οποίων οι ίδιες οι
Στην έρημη κοιλάδα των σκιών, όπου ο ήλιος σπάνια έσπαγε το βαρύ μανδύα των απελπισμένων νεφών, στεκόταν η μοναχική φιγούρα του Ερέμου, του Προάγγελου του Λυκόφωτος. Ντυμένος με μια κουρελιασμένη ρόμπα που ψιθύριζε ιστορίες περασμένων αιώνων, τα χέρια του ήταν
Στην καρδιά της αρχαίας πόλης της Τριαδίας υπήρχε ένας θρύλος, ο θρύλος του Τριγώνου της Φωτιάς. Ειπώθηκε ότι κατά την ίδρυση της πόλης, τρεις μεγάλες φλόγες άναψαν οι πρώτοι ηγεμόνες, καθένας από τους οποίους αντιπροσώπευε μια βασική αρχή της πόλης: Δύναμη, Σοφία και Ενότητα. Αυτές οι φλόγες στεγάζονταν σε τρεις
Στην καρδιά ενός αρχαίου άλσους, όπου η ομίχλη κολλούσε στη γη σαν σάβανο, βρισκόταν το μαυσωλείο της οικογένειας Vallencourt. Οι γοτθικές ράγες του έφτασαν στον ουρανό, λαχταρώντας τη ζεστασιά του ήλιου που η πυκνή ομίχλη αρνιόταν. Ο χρόνος είχε χαράξει τις ιστορίες του στην πέτρα και κάθε σκάλισμα ψιθύριζε
Στην κοιλάδα των ξεχασμένων βασιλιάδων, κάτω από έναν βελούδινο ουρανό, στέκονταν τα αρχαία ερείπια του Αβαείου Έλντριτς. Τα σκελετικά του υπολείμματα έφτασαν προς τους ουρανούς, σαν σε σιωπηλή προσευχή, με επίσημη μάρτυρα την πανσέληνο. Κισσός και βρύα κολλούσαν στις πέτρες σαν αναμνήσεις στο μυαλό ενός γέρου, και ο άνεμος κουβαλούσε